1 November was 'Dag van de doden', een dag waarbij mensen de overledenen herdenken, de graven versieren en de Goden eren. Dit laatste doen ze op enkele plaatsen door grote vliegers te maken. Hier wordt flink veel tijd ingestoken maar het resultaat mocht er zijn, vliegers met afmetingen van meer dan 10 meter, met een zon op de achtergrond een héél mooi gezicht.

Dinsdag 3 november begon onze laatste reis buiten de thuisbasis Antigua. Met de shuttle 's morgens om 8.30 naar Rio Dulce. In Guatemala City overstappen naar een touringcar achtige bus, de wachttijd tussendoor was ongeveer 1,5 uur, waar je geen zin in hebt wil je een beetje op tijd op je bestemming aankomen. Laat in de middag waren we in Rio Dulce. Ons hostel daar lag niet in de plaats zelf maar aan het water. Bel naar het hostel, die sturen vervolgens een bootje dat je oppikt. Ligging is wel erg gaaf, er waren alleen weinig gasten waardoor het een beetje 'doods' was. Voor we gingen slapen zagen we dat we bezoek hadden van een grote spin, met groot bedoelen we doorsnee toch wel ruim 10 cm, iets groter als thuis dus :) De nacht was niet zo'n succes. Jules was al 7 dagen aan de diarree en had last van buikkrampen en overgeven. Plan was volgende dag dan maar naar de dokter.

's Morgens ging Kim eerst voor het ontbijt, Jules paste. Een vriendin van de eigenaar (afkomstig uit Zwitserland) ging mee naar de dokter als tolk. Eerst een poepje, inderdaad, geen plasje, inleveren. Dat komt nog best nauw in zo'n potje. 40 minuten later was het onderzoek klaar en kon Jules bij de dokter terecht. Hij sprak redelijk Engels dus de tolk was weer verder gegaan. We verlieten de dokter met 3 verschillende medicijnen. Naast de spetters van Jules spetterde het buiten ook. De hele nacht had het gegoten, de dag zelf begon ook grijs. Dan maar met de boot door naar Lvivingston, 1,5 a 2 uur verder. Een dorp waar de 'Garifun' wonen. De donkere inwoners, beetje de Bob Marleys. We begonnen al weer fout nadat we pas een aantal stappen aan wal hadden gezet. Iemand wou ons een foldertje aanbieden van een lokaal restaurant, Jules zag dat het hele blaadje al doorlopen was van water en weigerde netjes met 'No, gracias' maar meneer was wel op z'n pik getrapt. Of we iets tegen 'm hadden. Pfff.... Nadat ie nog 2 x terug kwam en toch een hand wou schudden omdat we niet goed begonnen waren gingen we verder zoeken naar een hostel. Een wannaby rapper vergezelde ons en ging het wel ff laten zien. We kwamen uit bij een hostel waar we onze eigen bungalow hadden met privé badkamer, wel fijn als je regelmatig het toilet moet opzoeken. Net nadat we intrek hadden genomen begon het voor de afwisseling weer te regenen. Plan was de volgende dag de '7 Altaren' en 'Playa Blanca' te bezoeken, mits het weer meezat natuurlijk. Volgende dag kwamen we rond 8.40 de douche uit voor ontbijt en ja, regen! Weer.... De boot naar Puerto Barrios die we moesten hebben voor een aansluitende bus naar Copan in Honduras (o.a. Maya ruïnes) ging om 9 en 11 uur. Probleem, de grens sluit om 19.00 in Honduras. Snel, snel inpakken, uitchecken en naar de boot stiefelen. Die makkelijk gehaald, wel zonder ontbijt. De aansluitende bus was lekker koel omdat de ramen constant klapperden, ze sloten niet meer. Ach ja, we zaten de tijd wel uit. Later weer naar een kleiner shuttle busje wisselen en nog maar een keer wisselen van Bus. Het begon al akelig te schemeren. Jules kneep 'm al, 'we gaan toch niet voor de grens stranden hè'? Dat haalden we gelukkig.

Dan de grenscontrole, het was net voor 18.00. Eerst geld wisselen, die gasten daar lopen met pakken geld van 10 cm onder de oksels rond. Grappig ritueel bij de douane, eerst naar balie 4 om uit te checken uit Guatemala, dan naar balie 2 om Honduras in te komen. Even kijken of er nog een busje was die ons naar Copan kon brengen, ca 10 km verderop. Gelukkig, er stond er nog 1. Koffer weer bovenop en gaan. Rond 18.30 kwamen we aan bij ons leukste verblijf in de reis 'Cafe ViaVia', gerund door een stel Belgen. Kamer zag er spik en span (op een paar kakkerlakken die in/onder de lattenbodems zaten na dan) uit, lekker gegeten, wat gedronken en flink duimen voor goed weer want nog meer regen zagen we echt niet zitten.

's Ochtends zowaar een zonnetje, het weer bleef goed. Naar de Maya ruïnes gegaan, waar Copan bekend om is. Gids geregeld die Engels sprak. Leuke trip was dat, erg interessant, Kim had in Mexico al zo'n site met Maya ruïnes bezocht maar was over deze ook erg te spreken. 's Middags nog door Copan geslenterd, de oude gevangenis bezocht maar bovendien lekker van de zon genoten. De volgende dag in de ochtend nog een Maya gemeenschap bezocht met tuktuk, die op een gegeven moment niet meer verder door de bagger kwam en om 12.00 weer richting Antigua. Een aangename reis, geen onnodig veel tussenstops, net voor de avond terug en op tijd voor Zoë's 1e verjaardag (en de taart die Truus en Heidi gemaakt hadden).