en toen zat de vakantie er op....

nadat we zaterdag nog even de verjaardag van Zoe mee hebben gevierd hebben we het een paar daagjes rustig aan gedaan. Antigua ingeweest en wat gerelaxt. Dinsdag zijn we de active vulkaan (de Pacaya) gaan beklimmen. Wat een minder mooi avontuur voor Jules was... Eerst stijl de berg op over een normaal bospad. Daarna kwamen aan het lavarotsen en gruis gedeelte. Alsof er sneeuw lag sprongen we naar beneden. Wat natuurlijk errug lachen is. Maar niet al je niet meer kunt stoppen en op de harde lavarotsen beland... Laat dat nou precies het eindpunt van Jules zijn geweest. Wel nog verder gegaan en de tocht gewoon afmaken met wat achteraf een ingescheurde of afgescheurde enkelband was. Op de top zat een opening waar over een breedte van ca. 2 meter de lava stroomde, echt super om te zien. Lava heeft een temperatuur van 2000 graden, het was er dus behoorlijk warm. De volgende dag was het druk, eerst de dokter, daar ook een röntgenfoto gemaakt waarop geen breuk te zien was, krukken gehaald, door naar de fysio en later het vocht eruit laten masseren. Nu met het blauw paarse dikke pootje hoog en 'zuster' Kim verzorgt Jules wel. Die komt niks te kort. Ons laatste verhaal, zaterdag vertrekken we weer, door het tijdsverschil komen we zondagmorgen pas weer aan.  

5 reacties | reageer

Spetters, spetters, spetters

1 November was 'Dag van de doden', een dag waarbij mensen de overledenen herdenken, de graven versieren en de Goden eren. Dit laatste doen ze op enkele plaatsen door grote vliegers te maken. Hier wordt flink veel tijd ingestoken maar het resultaat mocht er zijn, vliegers met afmetingen van meer dan 10 meter, met een zon op de achtergrond een héél mooi gezicht.  

Dinsdag 3 november begon onze laatste reis buiten de thuisbasis Antigua. Met de shuttle 's morgens om 8.30 naar Rio Dulce. In Guatemala City overstappen naar een touringcar achtige bus, de wachttijd tussendoor was ongeveer 1,5 uur, waar je geen zin in hebt wil je een beetje op tijd op je bestemming aankomen. Laat in de middag waren we in Rio Dulce. Ons hostel daar lag niet in de plaats zelf maar aan het water. Bel naar het hostel, die sturen vervolgens een bootje dat je oppikt. Ligging is wel erg gaaf, er waren alleen weinig gasten waardoor het een beetje 'doods' was. Voor we gingen slapen zagen we dat we bezoek hadden van een grote spin, met groot bedoelen we doorsnee toch wel ruim 10 cm, iets groter als thuis dus :) De nacht was niet zo'n succes. Jules was al 7 dagen aan de diarree en had last van buikkrampen en overgeven. Plan was volgende dag dan maar naar de dokter.

's Morgens ging Kim eerst voor het ontbijt, Jules paste. Een vriendin van de eigenaar (afkomstig uit Zwitserland) ging mee naar de dokter als tolk. Eerst een poepje, inderdaad, geen plasje, inleveren. Dat komt nog best nauw in zo'n potje. 40 minuten later was het onderzoek klaar en kon Jules bij de dokter terecht. Hij sprak redelijk Engels dus de tolk was weer verder gegaan. We verlieten de dokter met 3 verschillende medicijnen. Naast de spetters van Jules spetterde het buiten ook. De hele nacht had het gegoten, de dag zelf begon ook grijs. Dan maar met de boot door naar Lvivingston, 1,5 a 2 uur verder. Een dorp waar de 'Garifun' wonen. De donkere inwoners, beetje de Bob Marleys. We begonnen al weer fout nadat we pas een aantal stappen aan wal hadden gezet. Iemand wou ons een foldertje aanbieden van een lokaal restaurant, Jules zag dat het hele blaadje al doorlopen was van water en weigerde netjes met 'No, gracias' maar meneer was wel op z'n pik getrapt. Of we iets tegen 'm hadden. Pfff.... Nadat ie nog 2 x terug kwam en toch een hand wou schudden omdat we niet goed begonnen waren gingen we verder zoeken naar een hostel. Een wannaby rapper vergezelde ons en ging het wel ff laten zien. We kwamen uit bij een hostel waar we onze eigen bungalow hadden met privé badkamer, wel fijn als je regelmatig het toilet moet opzoeken. Net nadat we intrek hadden genomen begon het voor de afwisseling weer te regenen. Plan was de volgende dag de '7 Altaren' en 'Playa Blanca' te bezoeken, mits het weer meezat natuurlijk. Volgende dag kwamen we rond 8.40 de douche uit voor ontbijt en ja, regen! Weer.... De boot naar Puerto Barrios die we moesten hebben voor een aansluitende bus naar Copan in Honduras (o.a. Maya ruïnes) ging om 9 en 11 uur. Probleem, de grens sluit om 19.00 in Honduras. Snel, snel inpakken, uitchecken en naar de boot stiefelen. Die makkelijk gehaald, wel zonder ontbijt. De aansluitende bus was lekker koel omdat de ramen constant klapperden, ze sloten niet meer. Ach ja, we zaten de tijd wel uit. Later weer naar een kleiner shuttle busje wisselen en nog maar een keer wisselen van Bus. Het begon al akelig te schemeren. Jules kneep 'm al, 'we gaan toch niet voor de grens stranden hè'? Dat haalden we gelukkig.

Dan de grenscontrole, het was net voor 18.00. Eerst geld wisselen, die gasten daar lopen met pakken geld van 10 cm onder de oksels rond. Grappig ritueel bij de douane, eerst naar balie 4 om uit te checken uit Guatemala, dan naar balie 2 om Honduras in te komen. Even kijken of er nog een busje was die ons naar Copan kon brengen, ca 10 km verderop. Gelukkig, er stond er nog 1. Koffer weer bovenop en gaan. Rond 18.30 kwamen we aan bij ons leukste verblijf in de reis 'Cafe ViaVia', gerund door een stel Belgen. Kamer zag er spik en span (op een paar kakkerlakken die in/onder de lattenbodems zaten na dan) uit, lekker gegeten, wat gedronken en flink duimen voor goed weer want nog meer regen zagen we echt niet zitten. 

's Ochtends zowaar een zonnetje, het weer bleef goed. Naar de Maya ruïnes gegaan, waar Copan bekend om is. Gids geregeld die Engels sprak. Leuke trip was dat, erg interessant, Kim had in Mexico al zo'n site met Maya ruïnes bezocht maar was over deze ook erg te spreken. 's Middags nog door Copan geslenterd, de oude gevangenis bezocht maar bovendien lekker van de zon genoten. De volgende dag in de ochtend nog een Maya gemeenschap bezocht met tuktuk, die op een gegeven moment niet meer verder door de bagger kwam en om 12.00 weer richting Antigua. Een aangename reis, geen onnodig veel tussenstops, net voor de avond terug en op tijd voor Zoë's 1e verjaardag (en de taart die Truus en Heidi gemaakt hadden).

4 reacties | reageer

rectificatie

Het laatste verhaal was written by Kim herself ;-) Dus ik was degene die Kim een watje noemde!!!

Oh en leijssen, als je de foto nog es bekijkt van mij in de grot dan zie je dat zweet denk ik wel zitten. Mijn kleren waren van onder tot boven nat!! Whahaha!!! Was ook trots op mezelf en dacht wel een angst overwonnen te hebben maar helaas, ben er waarschijnlijk alleen maar banger van geworden!!!

Surfcamp was heerlijk, lekker gerelaxt. Bonnie, op de een of andere manier waren die beesten er nu niet!!! hihi, ze dachten vast, we zullen maar gaan, Kim komt er aan! Haha!! Jules en ik zijn alleen anderhalf dagje aan de diarites geweest... lekker om te weten he! En nog een keer Bonnie, nee het is geen kaart, foto is made by me!!!! (Kim)

Zoe is echt een scheet van een kind. Heerlijk meisje die zich steeds verder aan het ontwikkelen is, flink aan het brabbelen en naar iedereen sjansen!! Sweety!!! Ze kwam me net nog even een knuffel geven voor het slapen gaan, ohhhhhh!!!

Tot het volgende spannende verhaal!!!

groetjes Ons!!

4 reacties | reageer

reizen op Guatemalteekse stijl

Zondag half 9 zou de shuttle naar Lanquin ons op komen halen bij Heidi thuis. Vanaf 8.15uur moesten we klaar staan wat wij Nederlanders dan ook netjes doen. Om 9uur was er nog geen busje, dus Heidi had al een paar keer aan de phone gehangen met het agentschapje. Ja, geen zorgen die kwam nog wel. Een kwartier later zagen we een busje twee straten terug van onze plek richting Lanquin rijden. Dan was onze hoop ook weg. Heidi nog bellen, maar het werd bevestigd. Er kwam geen busje meer. De chauffeur was boos, omdat er een aantal te laat waren en hij kon onze straat niet vinden en vertelde het agentschap dat we er niet stonden. Uiteindelijk konden we met en busje om 14uur naar Lanquin. Nou mooi, doen we dat. Vol goede moed stappen we in. Maar na 5uur verdween die moed weer. Na een heftige rit waarbij de chauffeur op allerlei manieren in ging halen en flink gas gaf kwamen we in Coban  (1,5 uur voor Lanquin) waar hij de bus stopt. Vraagt of wij naar de wc moeten, nee. Tenslotte blijft hij 15 minuten weg en ondertussen vertrouwden Jules en ik het niet. Kim naar buiten om te vragen wat de bedoeling was. Hij reed niet meer verder, volgens hem zou het niet veilig zijn vanwege de koffie en kardemom oogsten, volgens hem werden er dan veel overvellen gedaan. Na ja wat moeten we anders, na eerst stennis gemaakt te hebben, dan het maar geloven. Dus geregeld dat we daar gratis konden blijven slapen, want ze hadden smiddag beloofd dat ze ons naar Lanquin zouden brengen. Eenmaal daar gesetteld op de kamer, kwam de aap uit de mouw. Het hostel bood ook deze trips aan en hij wilde ons deze aansmeren en niet voor twee personen die avond op en neer gaan. Toen ik hem dit vertelde raakte hij erg geiriiteerd en was het voor ons duidelijk, we waren 'genaaid'. Na ja, volgende ochtend zijn we toch in Lanquin aangekomen, wat echt super mooi was! Wat een groen was daar. Echt prachtig. Daar lekker gerelaxt en met en tractorband de rivier afgegaan, wat een soort van 'wildwaterbaan' werd. Erg leuk. Daarna naar de vleermuizengrot met en tourtje. Kim dacht alleen de vleermuizen uit de grot te zien komen, maar helaas die droom ging niet op. We gingen met kaarsen de grot in en moesten flink wat stukken klauteren om de grot in te komen. Onder tussen werden die vleermuizen allemaal wakker en vlogen je om de oren en tussen de benen. Aghrrrrr!!! Flink wat angstzweet is er uitgekomen! Na een anderhalf uur kon Kim dan eindelijk rustig ademhalen toen we weer buiten de grot stonden! De dinsdag hadden we de tour naar semuc champey. Eerst als Tarzan slingerend over de rivier op een schommel daarna de grot in, al zwemmend met een kaars in de hand in een rijtje achter elkaar. In de grot moesten we flink klauteren. Echt super gaaf om te doen. Helaas geen mogelijkheden om fotos te maken. Daarna hebben we een waterval beklommen waar vanuit we een super mooi zicht hadden op de rivier en de "jungle". Wat een plaatje was dat!!! Jules is daarna van de rotsen afgesproken een metertje of 8, Kim durfe het niet aan, wat een watje! Daarna met een band weer de rivier over en uiteindelijk het park Semuc Champey in. Verschillende waterplateaus met helder blauw water. SUPER!!! Helaas begon het te regenen, maar even goed genoten! Wat een super dag! Vandaag weer terug in Antigua, dit keer zonder problemen aangekomen! Morgen vertrekken we met zn allen (Truus, Heidi, Rafael, Zoe en wij) naar het surfcamp, voor 3 dagen. Lekker relaxen!

13 reacties | reageer

De 1e nacht zit er al weer op

Vrijdag 21.15 lokale tijd aangekomen. In Nederland is het dan 8 uur later, dus 5.15. Bijna 24 uur op dus. Het waren rustige vluchten, eerst van Düsseldorf naar Miami, Miami - Guatemala City en dan nog 1 uur met de auto naar Antigua.

We slapen in een huis dat Heidi voor ons geregeld heeft, zowat om de hoek bij hun dus dat is ideaal. Woonkamer, keuken, badkamer, 2 slaapkamers, behoorlijk luxe voor hier. Buiten staan paarden. Net het eerste ontbijt gehad bij Heidi, Rafael en Zoë. Lekker vers fruit en bammetjes. De hele lading chocola en kindervoeding uitgeladen. Niks gejat onderweg in tegen tot toen Rafael de laatste keer terug naar huis ging. Het zonnetje schijnt nu aangenaam, wel met nog wat wolken tussendoor. Straks gaan we naar de markt, ik (Jules), gaat zich laten scheren in de stad.

11 reacties | reageer

Inpakken

Inpak stress, wat past wel en wat niet. De koffer zit al gedeeltelijk vol met 'boodschappen' voor Heidi, Rafael en Zoë. Nu nog 2 nachtjes slapen, 1 dag werken en dan met de vlieger naar Guatemala.

10 reacties | reageer